این کتاب توسط مدیریت ادبیات و انتشارات اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس استان گلستان به چاپ رسیده
بخشی از کتاب :
در همین حال بودم که صدای وحشتناکی آمد. صدای خمپاره خیلی نزدیک بود. از ترس از جایم پریدم و نفهمیدم چطور گوشی را گذاشتم سر جایش.
چند روز آنجا بودیم. برای اسکان جنگ زدهها کمک میکردیم، اما من دوست داشتم در بیمارستان کار میکردیم. چون دوره امدادگری را قبلاً گذرانده بودم، به فرزانه گفتم: «چقدر خوب میشد اگه توی بیمارستان کار میکردیم!» او هم مثل من خیلی دوست داشت بیشتر به مجروحین امدادرسانی کند. ما هردویمان دوره آموزشی را گذرانده بودیم. او خیلی از اینور و اون ور پرس و جو میکرد که ببیند چطور میشود وارد یکی از بیمارستانها شویم. یک روز وقتی برای نماز ظهر به مسجد رفته بودیم به من گفت: « من شنیدم این نزدیکیها بیمارستان سپاه هست و چون ما کارت بسیج داریم میتونیم وارد اونجا بشیم.» یکی از زنها که کنار ما نشسته بود صدایمان را شنید. رو به من کرد و گفت : «خواهر اگه بخوایید اونجا برید خیلی خطرناکه! کوملهها هستند که شما اصلاً نمیتوانید آنها رو بشناسید. اگه بهتون حمله کنند سرتون رو از تنتون جدا میکنند.» کمی ته دلمان خالی شد. تنهایی رفتن به اونجا خیلی خطرناک بود! فرزانه گفت: اما چون ما دوره آموزشی رو گذروندیم باید بریم بیمارستان مشغول بشیم. گفتم: «اشکال نداره من یکمی کردی بلدم حرف بزنم.» بدون اینکه به حرفهای آن زن توجهی کنیم قرار گذاشتیم که به آنجا برویم. از ما خیلی فاصله داشت. شلوار کردی پوشیدیم. من هم کنگ فو بلد بودم و آمادگی جسمانی خوبی داشتم. یک پنجهبوکس هم گذاشتم توی جیبم و باهم حرکت کردیم. حدود یک کیلومتر باید پیاده میرفتیم. ساختمان سپاه معلوم بود. ترسی ته دلمان بود. از این میترسیدیم که یکوقت گرفتار کوملهها نشویم. حرفهای آن زن در نماز جماعت را به یاد داشتیم. نزدیک شدیم. اطراف ساختمان را با تانکهایی محصور کرده بودند. ...